معرفت
 
 
 
اندیشه کردن در آفرینش،انسان را به شگفتی وا میدارد.در روایتی آمده که زمین به آن پهناوری در مقابل هستی،مثل دانه ای ریکی است که در دشت بزرگی افتاده باشد.عجب خالقی داریم.عجب....

موجودات در این نظام هستی ودر سایه خدای بخشنده ومهربان روزی میخورند وخدای خود را یاد میکنند.مثل پرندگان،حیوانات،حشرات،خزندگان،گیاهان ودرختان،ماهی هاو....

نمیدونم چرا خداوند مارا اشرف مخلوقات نامیده است.یعنی حتی در آن ماورای منظومه ها،باز هم ما اشرفیم.

میشنویم وحس میکنیم که در اطرافمان، پرندگان،وقتهای صبح و غروب،آواز سر میدهندوخدای را یاد میکنند.بیاییم ما اشرفها،پیش دستی کنیم و خالق رحمن ورحیم را پیوسته یاد کنیم.

یا خالق...یا قدوس...یا مهیمن...یا تواب...یا وارث...یاشکور...لااله الاالله

لااله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین

 |+| نوشته شده در  دهم شهریور ۱۳۹۰ساعت   توسط   | 
  بالا