" دوران بيماري و مرگ پروين"

پروين اعتصامي ، پس از کسب افتخارات فراوان و درست در زماني که برادرش – ابوالفتح اعتصامي -  ديوانش را براي چاپ دوم آن حاضر مي کرد ، ناگهان در روز سوم فروردين 1320 بستري شد پزشک معالج او ، بيماري اش را حصبه تشخيص داده بود ، اما در مداواي او کوتاهي کرد و متاسفانه زمان درمان او گذشت و شبي حال او بسيار بد شد و در بستر مرگ افتاد.

نيمه شب شانزدهم فروردين 1320 پزشک خانوادگي اش را چندين بار به بالين او خواندند و حتي کالسکه آماده اي به در خانه اش فرستادند ، ولي او نيامد و …. پروين در آغوش مادرش چشم از جهان فرو بست .

پيکر پاک او را در آرامگاه خانوادگي اش در شهر قم و کنار مزار پدرش در جوار خانم حضرت معصومه (س) به خاک سپردند . پس از مرگش قطعه شعري از او يافتند که معلوم نيست در چه زماني براي سنگ مزار خود سروده بود . اين قطعه را بر سنگ مزارش نقش کردند . گزيده اي از اين شعر در ذيل آمده است :

اين که خاک سيهش بالين است

                           اختر چرخ ادب پروين است

گر چه جز تلخي از ايام نديد  

                                          هر چه خواهي سخنش شيرين است

صاحب آن همه گفتار امروز 

                           سائل فاتحه و ياسين است

دوستان به که ز وی یاد کنند

                                  دل بی دوست دلی غمگین است

          خاک در دیده بسی جان فرساست

                                        سنگ بر سینه بسی سنگین است

 بیند این بستر و عبرت گیرد

                                           هر که را چشم حقیقت بین است

     هر که باشی و زهر جا برسی

                                         آخرین منزل هستی این است

آدمی هر چه توانگر باشد

                                                چو بدین نقطه رسد مسکین است

اندر آنجا که قضا حمله کند

                                              چاره تسلیم و ادب تمکین است

زادن و کشتن و پنهان کردن

                                        دهر را رسم و ره دیرین است

خرم آن کس که در این محنت‌گاه

                                             خاطری را سبب تسکین است